A rede hidrográfica está presidida polo Río Miño. Nacido na Serra de Meira, recorre 350 km. ata a súa desembocadura no océano Atlántico por A Guarda. Ó seu paso por Outeiro de Rei, desdóbrase formando illas fluviais. A de maior extensión do Concello atopámola na parroquia de Santa María de Cela, é a Insua de San Roque que xunto a Insua de Trabanca e a Insua de Baixo ou de Santa Mariña forman as denominadas "Insuas do Miño".

Xunto a elas, podemos citar tamén:

• As insuas de Seivane e Pazo, en San Xoán de Parada

O Miño discorre entre materiais sedimentarios do precámbrico e paleozoico, ca presenza de granodioritas e materiais do terciario e cuaternario, recolle as augas de numerosos afluentes que baixan dende as serras. Os máis destacados neste Concello son o Ladra e o Narla.

O primeiro atravesa as parroquias de Gaioso (onde atopamos a insua de Bouza, sita nunha finca particular), Francos, Caboi, Martul e San Xoán de Outeiro de Rei; nesta última desemboca pola dereita do Río Miño, creando unha paisaxe de beleza singular no recoñecido Campo de Santa Isabel.

O segundo, o Narla, discorre en dirección NO-SE polos termos de Friol, Outeiro de Rei [parroquias de Vicinte e Parada] desembocando en Ombreiro (Lugo).

A eles debemos engadir outras correntes de auga menores:

Río Anoio (Aspai, San Cibrao)
Río Porto Pres (Aspai, San Cibrao)
Río Porto de Santo Tomé (Gaioso, Santo Tomé)
Río de A Lama (Gaioso, Santiago)
Río Dongrandio (Gaioso, Santiago)
Río Pedragoso (Folgueira, San Nicolás)
Río O Regueiro (Folgueira, San Nicolás)
Rego Pedragoso (Matela, Santa María Madalena)
Río Santa Marta (Guillar, San Martín)

Xunto a eles destacar os numerosos regatos e arroios tributarios dos principias ríos, que existen no Concello. A continuación pasamos a enumeralos:

Arroio de Balsa (Aguiar, San Clodio) Arroio de Fiar (Aguiar, San Lourenzo) Arroio de Vello Rullas (Aguiar, San Lourenzo) Arroio de Bullas (Arcos e Sobrada) Arroio Province (Aspai e Vicinte) Arroio de Os Tollos (Bonxe) Arroio Portoprés (Candai) Arroio As Chairas (Candai) Arroio de Carballosa (Castelo e Vilela)

Arroio Regueiro (Cela) Arroio Piñeiro (Guillar) Arroio de O Pazo (Mosteiro) Arroio de Barciela (Outeiro de Rei, San Xoán) Arroio de Moreira (Paz) Arroio Piñeiro (Robra) Arroio de Santa Marta (Silvarrei) Arroio de O Corvo (Sobrada)

Orixinarias, na maioría dos casos, destes arroios son as abundantes fontes, algunhas con lavadoiros, dispersas polo concello. Entre elas cómpre destacar:

A “Fonte de A Pinguela”, coñecida tradicionalmente como “Fonte da Picha”, sitúase en Santa Mariña de Outeiro de Rei. De acordo á información dos libros de Actas Municipais do Concello [Arquivo Municipal de Outeiro de Rei] a súa construción é anterior ó ano 1920, xa que na acta da sesión ordinaria de 3 de xaneiro dese mesmo ano (1920) cítase un gasto de 266 pesetas 75 céntimos pola reconstrución desta fonte. [Legajo 4, Serie 129, Folio 44].

A "Fonte dos Cochizos" en Santa María, presenta unha inscrición onde se eloxian as calidades milagrosas da súa auga para a curación dos cativos que teñan cochizos (bostelas típicas que saen nos beizos pola febre) ou calquera outra ferida na boca, e incluso problemas de pronunciación; potestade que lle concedeu, segundo contan os maiores, o bispo ó bendicila.

“Fonte dos Cochizos” en Santa Mariña de Outeiro de Rei.	“Fonte de A Pinguela”

Por último, a abundante rede hidrográfica propiciou a presenza de pontes neste Concello; pontes como a “Ponte colgante de Parada” ou a ponte sobre o Miño (Santa Mariña) construída entre o 1789-1802 sobre os cimentos dunha ponte medieval da que só se conservan os arcos.

Ponte Colgante de Parada	Ponte Medieval sobre o Miño